28/9/2009 - LE TEHZEN Kategori: IsLami YaziLar Üzülme!Üzülebiliyorsan bir kalbin var demektir. Kalpsizler üzül(e)mezler ki. Ne mutlu sana ki, üzülebiliyorsun. Dokunan var demek ki kalbine. Ya dokunulmasaydı kalbine. Ya hüznün gönül toprağını karmasına izin verilmeseydi. Demek ki gözden çıkarılmadın. Demek ki sen hâlâ bir umut tarlasısın. Üzülme! Üzülüyorsan, Biri var ki cılız varlığını düştüğü çamurdan kaldırmak istiyor. Onun için dokunuyor kalbine. Kıymetini bil ki, üzmeye değer görüyor seni. Hüzünlerin kalbinin toprağını allak bullak ediyorsa, sen ekilmeye layık bir topraksın demektir. Kaygıların vuruşuyla tuz buz oluyorsa taş katılığında büyüttüğün güvencelerin, yarılan göğsüne umut fidanları dikiliyor demektir. Üzülme! Yüzün yerde geziyorsan, ellerin boynuna sarılı ise, içini ısıtacak haberlerin mürekkebi damlıyor olmalı ömrünün defterine. Kar yağıyorsa güvendiğin dağlara, yarının ovalarında rengârenk çiçeklerin olacak demektir. Hırçın fırtınalar sarsıyorsa sevinçlerinin zirvesini, rüzgârlar dövüyorsa umudunun yamaçlarını, bir yüce dağsın sen demek ki, az bekle, eteğinden serin pınarlar akmaya başlayacak demek ki... Üzülme! Üzülüyorsan, şımaramazsın. Kibrin kirli tuzağına düşemezsin. Kendini beğenmişliğin çamuruna dolaşmaz ayakların. Uzak geçersin isyanlı yollardan. Heveslerinin ardı sıra düşüp nisyan uçurumlarının başına sürüklenmezsin. Seni Biri yakınlığına çağırıyor demek ki... Gözden çıkarmamış olmalı seni. Üzülme! Üzülüyorsan, bir kutlu teselli kapısının önünde bekletiliyorsun demektir. Gözlerini kaldır vefasız dünyanın eşiğinden. Gönlünün elinden çıkar sebeplerin boş avuntularını. Umudunu kes sahte doymalardan. Yüreğini küstür coşkulardan. Kapı açıldı açılıyor demektir. Üzülme! Üzülüyorsan, kaybedeceğin bir şeyler var demek ki... Kaybedeceği bir şeyi olanlar çoktan kazanmışlardır. Eline geçmeyenleri saymakla tüketme nefesini, elindekileri saymaya başla. Hepsini saysan bile, nefesini saymaya nefesin yetmeyecek demektir. Bak işte zenginsin. Üzülme! Seni bir "İşiten" var. Seni senin kendini bile sevmenden önce O sevdi seni. Senin kendini bile bilmediğin unutuş kuyularından çekip çıkardı seni. Çektiğin acılara habire meşgul çalan telefonlar gibi kör ve sağır değil O. Yüreğinin her yangınına O yetişiyor. Ayrılıklarına ve sıkıntılarına metal soğukluğundaki plazalar gibi umursamaz değil O. Yitirdiklerinin hepsini sana iade edeceğine söz veriyor. Sevdalarına ve özlemlerine çok seçenekli sınav kâğıtları gibi tatsız ve tuzsuz formüller sunmuyor. Seni herkesten çok anlıyor, seni senin kendini düşündüğünden çok düşünüyor. Gözyaşlarınla imzalayasın istiyor yakarışlarını. Bir ebedî çerçevenin içinde, gösterişsiz bir kullukla fotoğraflamak istiyor seni. Dağılıp giden ömür kırıntılarının arasından sıcacık bir kardelen ümidi devşiresin istiyor. Keyfinin çatlak kabuklarının arasından sonsuz teselli pınarları akıtmak istiyor. Üzülme! Varlığının tenine çiziktir her hüzün. Varlığından haber verir üzüntün. Hatırlar mısın, bir zamanlar hatırlanmaya değer bir şey bile değildin? Hiç umursanmadan çöpe atılabilecek kirli bir su iken sen, yüzüne bir tek O baktı. Kimselerin arayıp sormadığı, önemseyip adını bir kenara yazmadığı o günlerde, senin adını ilk O andı. Hatırını bildi. Seni yanına aldı. Hep yanında oldu. Sen seni unutup da başını yastığa koyduğunda bile, seni her defasında sabaha çıkardı. Sen Onu defalarca unuttun ama O seni asla unutmadı. Üzülme! O'nun en sevdiği kulu da yalnız kaldı. Taşlandı. Sürüldü. Yaralandı. Aç susuz kaldı. Yuvasına uzaktan gözleri yaşlar içinde baktı. Mağarada yapayalnız ve korunmasızdı. Senin gibi üzülen yol arkadaşına sonsuz müjdeler veren tebessümüyle fısıldadı: "Lâ tahzen, innAllahe meânâ." Üzülme! Kaldır yüzünü yerden. Omuzlarından sarsıp kendine getirmek istiyor seni Sevgili. "Rabbin sana küsmedi ki..." Gözlerinin içine içine bak sevdiklerinin. "Rabbin seni unutup yalnız bırakmadı ki..." Senai Demirci

Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

16/8/2009 - İMTİHAN.... Neyleyelim, hayat başlı başına , saniyesinden senesine bir imtihan. Var olusumuz bir imtihan. Varligimiz imtihan, yoklugumuz, yoksunlugumuz imtihan. Açlik imtihan, zenginlik imtihan. Ve ömür... bütün bir ömür imtihan... Bir tek nefesle bitivermiyor ömür. Her nefeste uçurumlardan yuvarlanıyor ya da uçurumlarin kiyisindan son anda dönüveriyoruz. Günahlarimiz imtihan, sevabimiz imtihan. Son nefese kadar ne kazandigimiz, ne kaybettigimiz bir sey var. Neyleyelim, imtihan dünyasi... Can tatli, kulluk daha tatli... Bir metrelik çadirda yasayanin da, konaklarda saltanat sürenin de topu topu bir nefeslik cani var.Bütün yapilanlar, yaptiklarimiz o bir nefeslik can için.Can kiymetli.Fakat canin asil sahibini,canani bilen için can,canana sunulabilecek en güzel hediye.Canla imtihan... Uçurumlarin kiyisindayiz. Düsmekle kalkmak arasindayiz. Imtihan içinde nice imtihanlar veriyoruz. Açlikla-toklukla, varlikla-yoklukla, günahla-sevapla,ölümle-yasamla imtihan oluyoruz. Kazananlardan olmak ümidiyle...       Kınayanın kınamasından korkmayan, tevhidi öğretme, şirki iptal etme azminde olan, hiç tanımadığı ve hatta görmediği bir yabancının bile cehennemden kurtulması için, hak olan tek ilahlı tek din İslam'ı öğrenmeyi ve öğretmeyi en mühim vazife bilen muvahhidlere selam olsun...       <_script /><_script /><_script /><_script />

Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

7/8/2009 - ELİF !!! Kategori: IsLami YaziLar iki elif miktarı uzat acılarımı, Ne gelirse senden boynum kıldan ince, Madem ki seni sevmek, çile çekmek, Seni sevdiğimin kanıtı olsun; dağlanmış bir yürek. Elifle başlamadıysam hiç bir sözümü 'be'ye geçirme, Bütün hayatım senin aşkınla dolsun, Madem ki seni bulmak, kendini kaybetmek, Kaybolduğumun kanıtı olsun; ölü şehirlere göçmek. Elif, Lam, Ra... Olsun tüm sırlarım ifşa, Gönlüm yalnız senin sevdanı saklasın, Madem ki seni bilmek adını sayıklamak, Adına kurban olduğumun kanıtı olsun; her gece ağlamak. Elif, Lam, Mim... Günahkar titrek ellerim, 'Elif Elif ' diye diye senden seni isterim, Madem ki sana varmak,dikenli yollar geçmek, Vuslatımın kanıtı olsun; kevser suyundan içmek.. SaiD eRCaN

Yorum (3) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

29/6/2009 - dua !!! Kategori: IsLami YaziLar Ya Rab!.. Kapına geldim, ölümle geldim… Eli boş, kalbi kara, yüzü kara geldim. * * * Dünya avuttu beni, oyaladı, eğlendirdi. Türlü ziynetiyle kendine çekti. Ben de daldım ona, unuttum seni, unuttum kendimi, unuttum öleceğimi… Ama bak şimdi ölüm geldi, buldu beni… * * * Kimse etmedi bana, kendimin ettiğini… Ben kimseyi değil, ancak kendimi kandırdım. Şeytana uydum, nefsime kandım. “Ebedî yaşayacaksın!..” diye kendimi inandırdım. Yarına dâir ne planlar yaptım, ne hülyalara daldım. Ancak bir akşam, güneş kızıl eteklerini daha toplamamıştı ki, çalındı kapım… * * * Oysa daha yapacak ne çok işim vardı, tadacak ne kadar lezzet, gezecek ne çok yer, toplayacak ne kadar güzellik vardı. Elimde neler vardı, neler… Ama hiçbiri yetmezdi. Gözüm hep başkalarınınkine kayar dururdu. Lâkin gözüm şimdi kendi yaptıklarına sâbitlendi. * * * Meğer ne kadar az iyilik yapmışım, ne kadar da az başkalarını düşünmüşüm. Hayatımı ne kadar da gafletle geçirmişim. Gençliğimi, zindeliğimi, gücümü, kuvvetimi, aklımı, zekâmı ne kadar da boş yere heder etmişim. Artık nâfile… Geçen geçiyor, giden dönmüyor. * * * Pişman olasım geliyor, ama artık o da nâfile… Ölüm geldi, hayat bitti. Son perde indi ve gerçek hayat başladı. Benim yazdığım, kurgusunu yaptığım, sahneye koyduğum ve şimdi izleyeceğim hayat!.. “Keşke”si olmayan, gizlisi olmayan, dönüşü olmayan, müsveddesi olmayan hayat!.. * * * Kapına geldim, ölümle geldim… Öldüm de geldim. Eli boş, kalbi kara, yüzü kara geldim. Afvına geldim, lütfuna geldim, sana geldim; Yâ Rab!...

Yorum (5) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

29/6/2009 - Senin Gibi Olmak Bize Zor Geldi Ey Kategori: IsLami YaziLar Senin Gibi Olmak Bize Zor Geldi Ey Rasûl…. Senin gibi olmak zor geldi bize ya Rasul! Senin gibi anlamak, senin gibi ağlamak, senin gibi olmak zor geldi bize… Neler yapmadık ki,neleri atmadık ki hayatımızdan,düşünmeden, anlamadan geçen nice zamanlarımız oldu… Neler demedik düşünmeden… Hep biz olmalıydık, dedik Her şeyi ben bilir ben yaparım, dedik Herkes bana bakmalı, benimle ilgilenmeli, benim olduğum yerde başkası olmamalı, dedik… En yakışıklı erkek, en güzel kız ben olmalıydım nidaları hiç düşmedi dilimizden, bu uğurda neler yapmadık, kimleri harcamadık ki… Hep büyük olmak istedik,her zaman her yerde tek olmayı, ulaşılmaz olmayı istedik… Para dedik, parayı aradık ve onu bulduğumuz yerde herşeyi kaybettik… Neler yaptırmadı ki bize, kimleri sevdirmedi, kimlerden nefret ettirmedi, nice dostları kaybettik onu kazanmak için ve nice düşmanlar kazandık onu kaybetmemek için… Para dedik parayla yandık… Şöhret dedik şöhretle yandık… Hep ben dedik benlikle yandık… Ama ALLAH (c.c.) deyip ALLAH (c.c.) aşkıyla yanmak zor geldi bize… İnsanları küçük görmek en büyük zevkimiz oldu. Makamımız, mevkimiz enaniyetimizi körükledikçe bizden daha büyük kimse yok dedik. Her halimiz, her sözümüz benlik emarelerinden kurtulamıyordu… İsmimiz altın harflerle yazılmalıydı kitaplara… Resmimiz yapılmalı ve her yere asılmalıydı… Dillerden düşmemeli, akıllardan hiç çıkmamalıydık… Ve istediklerimiz oldu… İsmimiz altın harflerle olmasa da altın yaldızlı harflerle yazıldı kitaplara… Resmimiz yapıldı ve resmimizin altına “işte o” yazıldı… Heykellerimiz dikildi köşe başlarına ve herkes hayran gözlerle izledi… Dillerden hiç düşmüyor, akıllardan hiç çıkmıyorduk. İşte artık her şeye sahiptik… Bütün bunları kazanırken bir tek ve en önemli şeyi kaybettiğimizi hiç düşünemedik… Dünya öylesine sarmıştı ki bizi, Gözlerimiz öylesine perdelenmişti ki Kazandıklarımız öylesine tatlıydı ki… En önemli kazancımızı; Dünya ve ahiret saadetimizin anahtarını gönlümüzün huzurunu,gözümüzün nurunu kaybettiğimizi göremedik, anlayamadık, hissedemedik. Evet bunları kazanırken imanımız elden kaçıyordu. Artık ALLAH (c.c.)’ı unutuyor, O (c.c.)’nun emirlerine karşı lakaytlaşıyorduk. Bize sunulan nimetlere nankörlük ve emanetlere ihanet artık hayatımızın bir parçası haline gelmişti… Bilemedik, anlayamadık… Dönmek, doğruya yönelmek, hatalarımıza kalem çekmek zor geldi bize… Ama ne pahasına olursa olsun; Dünyanın her türlü nimetinden mahrum kalmak, İnsanların alaylarına maruz kalmak,İtilmek,Kakılmak,Küçük düşürülmek… Evet ne pahasına olursa olsun;artık vazgeçiyorum dünyanın bütün nimetlerinden. Artık RABBiME yönelmenin, O (c.c)’nu bulmanın, O (c.c.)’nu anlamanın,O (c.c)’nun aşkıyla yanmanın, O (c.c)’nun varlığında yok olmanın zamanı gelmişti… Bütün insanlara, Bütün sahte dostlarıma, Bütün düşmanlarıma, Bütün fantezilere, Bütün günahlara, Bütün dünyaya sesleniyorum… Ben Rabbimi buldum sizi kaybetsem ne olur… Ben Rabbimi sevdim sizi sevmesem ne olur… Ben Rabbime kul oldum size köle olmasam ne olur… Ben gerçeği buldum siz anlamasanız, dinlemeseniz ne olur… Artık bırakma vaktidir sizi, Artık yönelme vaktidir Rabbime, Artık secdeye varıp ağlama vaktidir bugün, Artık Azraille olan buluşmaya en güzel bir şekilde hazırlanma vaktidir bugün, Artık dünyadan göçüş müjdesi gelene kadar… ALLAH (c.c.)’a kul olma, ALLAH (c.c.) aşkıyla yanma, ALLAH (c.c.)’ın varlığında yok olma vaktidir bugün!….

Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

<- :: Sonraki Sayfa ->